Ikuskizunak

Sinopsia

Mario loft batean bizi da, lantoki eta bizileku den espazioan. Margolaria da, aitaren ofizio berekoa. Aspalditik dabil noraezean, errealitatearen krudelak gaina hartuta. Gurasoak zaharkituta daude oso, eta alaba gaztetxoak ere zaintzeko premia handia du. Mario halamoduz arduratzen da haien zaintzaz, sekula ez du ikasi nola egin, sekula ez du jakin nahi izan nola egin.

Mariok erronkari aurre egin beharko dio, bidaia iniziatikoa izango da, familiaren baitan, iraganak oraina zipriztintzen duen bitartean, etorkizunik ba ote dagoen jakiteke.

Sorkuntzaz
Marie de Jongh-en antzerki egitasmo berriak AMA du izena. Duela lau bat urte abian jarri zen proiektua da. Konpainiak, orain arte egindako ibilbidean, urrats berri bat eman du AMArekin, bai forma aldetik eta baita mamiari dagokionez ere. Izan ere, aurreneko aldiz, lana ikuslego helduari zuzenduta dago, edo bestela esanda, 12 urtetik gorakoentzat da. Are, zero-maskara izendatu dugun maskara baliatu dugu obran, maskara neutrora ere iristen ez dena, ez duelako humanizatuko duen inolako arrastorik.

Edonola ere, Marie de Jongh-en ezaugarri nagusi izan diren bi mantentzen ditugu: ez dugu hitzik erabiliko eta istorioa geuk asmatutakoa da.

AMAk pertsona hauskor eta ikarati batzuen berezko indarra du hizpide. Goretsi nahiko luke zaintzaren baitan dagoen edertasun epikoa. Guraso zaharren zaintza, apurka-apurka hiltzen doazen horiek, hil ahala gure bizitza zati bat ere haiekin eramaten dutelarik.

AMAk emozio sakonena dantzan jarriko du, sakontasun hori egunerokotasunetik erreskatatuz, eta han nahastuko dira prosaikoa eta fantastikoa, magia eta oroitzapena, artea eta irria, absurdoa eta tragikoa

Ikuskizunaren tonua

Beti interesatu zaigu giza-sentimenduak larru gorritan uzten dituzten gaiak jorratzea.

“Ez dut zuentzat traba izan nahi.”

Nire amak.

Bada, ez dugu errealitatearen gordina ezkutatzerik nahi, ez makilatu, ez faltsuki gozatu; baina interesantea iruditzen zaigu hori guztia surrealismoarekin nahastea, edo poetikotasun geruza bat eranstea, edertasunak izan dezan leku gure “mugimendudun koadroetan”, ahalik eta jende gehienak gozatzeko besteko lanak izan daitezen. Zero-maskararen erabilerak erabat baldintzatzen du proiektua formaz zein mamiz.

Hasteko eta behin, maskara hori zergatik darabilgun galderari erantzun nahiko genioke:

Zero-maskarak gure pertsonaiak nolabaiteko desoreka batean jartzen ditu, gizatasuna kolokan jartzeraino, eta ideia hori interesatzen zaigu. Erakargarria irizten diogu, uste dugulako denok bizi garela nola edo hala hari fin horren gainean, muga mehe horretan. Haratago Izu-ikara sortzen diguna dago, munstroen eremua. Edo bestela esanda, eromena, jakinda harresirik gabeko muga hori gure baitan dagoela.

Horrela, ikuskizun osoan zehar hari fin horretan, orekari lanetan, ikusiko ditugu pertsonaiak, sarri zaila izango delarik jakitea bietako zein aldetan dabiltzan..

Lankidetzari buruz
ESNA antzerkia eta dantza da, dantza delako, baina baita antzerkia ere. Antzezleak dantzariak dira, baina Jokin Oregi antzerkian espezializatuta dago eta Eva Guerrerok denbora asko eman du dantzaren heterodoxian arakatzen. Eszenan bi gorputz pertsona bakarra interpretatzeko, bi konpainia helburu berarekin elkartzen diren bezala: Beste batzuk garela imajinatzea, jolasean.

Sinopsia

Izar, sei urte eskas dituen neskato hauskorra den arren, dagoeneko ospe handiko piano-jole bihurtzeko bidean da. Gurasoek ezarri dioten diziplina zorrotzari esker, neskatilaren trebezia maila gorenera iritsi da.

Zuzendariaren oharra

“Itsas-izarrek badute ezaugarri bitxi bat. Euren besoetako bat galdu ostean badute hura bisortzeko gaitasuna. Bada, sinbiolikoki indar handia du galera bat gainditzeaz ari garenean; eta gure ikuskizunean, hori dago jokoan.”

Jokin Oregi

Sinopsia

Ekhi, umetan, hamaika arrazoigatik beldurtzen zen, baina baziren bi gauza guztien gainetik beldur izugarria eragiten ziotenak: norbait babesgabe dagoela ikusteak eta Sorginek, mendi tontor bateko etxola zaharkitu batean bizi ziren emakume bakarti eta maltzurrek.

Ekhi, maite zuen armiarmatxoa salbatzeagatik, beldur ugari gainditzen joan zen. Hala kontatzen digu Ekhik berak, urteek aurrera egin ahala “sorgin” bihurtu den emakumeedadetuak.

Istorioa

“TXIRRISTI MIRRISTI, GERRENA PLAT, OLIO ZOPA, KIKILI SALDA, URRUP, EDAN EDO KLIK, IKIMILIKILIKLIK”…

Halaxe deitzen da Marie de Jongh taldekook prestatzen ari garen proiektu Berria.

Izan ere, gure proiektuaren lehen protagonista sorginei sekulako beldurra zien baina, denborarekin, “sorgin” bihurtu den neskato/emakume bat da.

Bigarren protagonista, berriz, hitza da. Marie de Jonghen ibilbidean ez dugu hitzik erabili. Betiere mutu jardun dugu. Oraingo honetan, ordea, istorioak hala eskatzen duelako, edo hobe esanda, kontatzeko modurik egokiena hitza erabiliz izango dela jakinik, hura baliatzea deliberatu dugu.
Erronka polita, bada, salda berean hitza, sorgin keri eta tasunak sartzea.

Eta, zer da partekatu nahi dugun hori? Beldurraren inguruko hausnarketa bat partekatu nahi dugu, bere izaera zikiratzaileaz, gure erabakien gainean duen botere gupidagabea; baina, aldi berean, gure identitatearen parte ere badena eta nola jakin behar dugun harekin bizitzen.

Sinopsia

Xebasek eta Cocók bikote artistikoa osatzen dute, biak dira pailazo. Ilusioa gainezka duten arren oraindik ez dute arrakasta nabarmenik lortu. Ikuskizun berria prestatzen ari direla, Xebasek egiazko gorila bat erostea erabaki du, hezur haragizkoa.

Sinistuta dago gorila mendean hartu eta numeroak erakutsiz gero, sekulako txalo zaparrada jasoko dutela. Halere, gorila ez da izango egunen joanean gehien ikasiko duena; bai Xebasek eta baita Cocók ere inoiz ahaztuko ez duten ikasgaia jasoko dute.